Gamardzioba, czyli nie tylko chinkali życie płynie, a mogłoby

Gamardzioba, czyli nie tylko chinkali życie płynie, a mogłoby


Pomysł idealny na urlop - wejdź do restauracji zachwyć się jedzeniem i dojdź do wniosku, że czemu nie pojechać tam, gdzie go serwują skoro jeszcze tam nie byłaś. Tak znalazłam się w Gruzji i po raz pierwszy od n-czasu nie miałam żadnego planu, tylko rezerwację noclegu. 

Pierwszy raz podjęłam się takiego wyzwania logistycznego, żeby wszystko zgrało się w czasie. Z ręką na sercu powiem, że przy okazji kolejnej wyprawy, dwa razy zastanowię się czy wybrać tani lot. Po podliczeniu kosztów bagażu wychodzi jak za normalne linie, do tego nieoczekiwane dwugodzinne opóźnienie w dwie strony. Nie wspomnę o dyskomforcie podróży mimo bliskiego odcinka do pokonania i wyssanych z palca kontrolach bagażu pod linijkę.
Do tego w zestawie sprawdzanie mojego progu tolerancji na wrzeszczące wniebogłosy maluchy przy startowaniu
i lądowaniu, które nie wiedzą, jak poradzić sobie ze zmianami ciśnienia i mają do tego prawo. Nie pamiętam, kiedy dłużyła mi się tak wyprawa. W pewnym momencie miałam ochotę walić głową w oparcie jak pasażer obok, ale migrena mi odradzała takich lekkomyślnych czynów.

Samo lądowanie w Kutaisi przebiega bez szwanku i tu ważna wskazówka na dzień dobry, pieniądze wypłaćcie na lotnisku, na wymianach w polszy wyjdziecie jak zabłocki na mydle, a tego byście chcieli uniknąć ;-) Nas czekała jeszcze dwugodzinna wyprawa lokalnym busikiem, w ścianie deszczu dla odmiany do Batumi, podczas, której wytrzęsło nas równo. Potem lądujesz nad ranem przy Raddisonie i dla rozrywki, bo ile można siedzieć, przeprawiasz się przez pół miasta w deszczu, bo miało być blisko. I nie ma w tym nic złego, zwłaszcza jak przez pół drogi towarzyszy wam psi zaprzęg aniołów stróżów obszczekujących każdy przejeżdżający samochód. 


Poranny rekonesans w samo południe zaczął się od spożycia chlebka z serem sulguni w smaku przyjemnie słony przypominający kozi, który oryginalnie jest produkowany z mleka bawolego i krowiego, w pobliskiej piekarni, które znajdziecie na każdym rogu ze słynnym okrągłym glinianym piecem tone. Piekarnie często mieszczą się w piwnicy, gdzie przez okienko można kupić dopiero, co wypieczone shorti puri, jedzony przez cały dzień do prawie wszystkiego. Po drodze znaleźliśmy uroczą budkę z kawą lavazza w której podawano shekerato - najlepszą wersję mrożonej kawy z bitą śmietaną oraz syropem, jaką spróbowałam przez cały pobyt. Dzierżąc kawy w dłoniach skierowaliśmy swoje kroki ku bulwarom i morzu. 

Kolejna wskazówka plaże nad Morzem Czarnym są kamieniste, więc lepiej przed podróżą zaopatrzyć się w specjalne buty lub kupić je na miejscu za równowartość ok 9zł, co okazuje się jednym z najlepszych zakupów. Naturalny peeling w połączeniu z masażem rozgrzanymi kamieniami gwarantowany w gratisie dla tych, co lubią mocniejsze doznania. 



Pierwszy posiłek zjedliśmy nad stawem w Ajarian House. Pora wskazywała na lekkie danie - tym razem padło na sałatkę cezar. Receptura jak wszędzie, ale szczerze robotę robią warzywa, które tu smakują o niebo lepiej niż u nas. Pomidory rozpływają się w ustach. Dopełnienie stanowiła mrożona kawa - mój wakacyjny klasyk - w połączeniu
z widokiem na wodę oraz muskającym ciało zefirkiem idealnie.  

Tu * w większości restauracji menu będzie w trzech językach gruzińskim, rosyjskim i angielskim, ale nie zawsze ma się to szczęście. Nie w każdej knajpie znajdzie się obsługa władająca współczesną łaciną, więc dobrze, jeśli uczyliście się rosyjskiego albo opanujecie podstawowe słówka, co bywa lada wyzwaniem, ale też świetną zabawą przy łamaniu sobie języka. 



Na ryneczku znajduje się fontanna stanowiąca idealne miejsce dla ochłody dla strudzonego upałem człowieka.
Na rogu znajduje się wieża zegarowa przypominająca dobrze nam znaną czeską.

Włóczykija mam we krwi, ale samym wędrowaniem człowiek nie żyje. Małych restauracji serwujących lokalne potrawy jest istne zatrzęsienie, więc można przebierać jak w ulęgałkach. Ceny są bardzo przystępne, więc za każdym razem próbujemy czegoś innego, żeby mieć szersze rozeznanie. 

Pierwsza kolacja Lurji Sufra - postawiłam na potrawę przypominającą nasz gulasz albo leczo - drobna ceramiczna miska z warzywami w tym przepysznym bakłażanem, pomidorami, paprykami, ziemniakami i mięsem. 
No mówię wam pychotka. Do tego w kolejnych restauracjach znajdowaliśmy inne warianty tej samej potrawy, nie tak dobrych jak pierwsza, ale zawsze coś. 
(patrz zdjęcie poniżej). 

Wyprawę do Gruzji bez spróbowania Chaczapuri można porównać do pobytu w Polsce bez zjedzenia schabowego, pomidorowej, pierogów albo bigosu. Chaczapuri to serowy chleb jedzony o każdej porze dnia. Występuje kilka wersji, poniżej najbardziej klasyczna z rozpływającym się serem, jajkiem oraz masłem. Niebo w gębie. Kolejny wariant przypominał wyglądem pizzę. Natomiast adżarska zwijana jest niczym naleśnik. 



Drugim flagowym gruzińskim daniem są CHINKALI pierożki, które mnie oczarowały i plasują się w pierwszej trójce moich ulubionych dań. Zamawiać można na sztuki z zastrzeżeniem, że minimum to 5, które spokojnie zjecie na raz, takie są dobre. Trzeba trochę wprawy, żeby nauczyć się, jak się z nimi obchodzić, ponieważ cały ambaras w tym, żeby najpierw dosłownie wyssać bulion w którym pływa mięsna zawartość, a dopiero po tym zabrać się za resztę. Początkowo jest z tym trochę zachodu, ale jednocześnie ma się przedni ubaw samemu z siebie. 


Moje uluuuubione jedzone na śniadanie i kolację.
Poniżej w wersji ekskluzywnej w zalewie śmietankowej zapiekanej cienkim ciastem. Również apetyczne, ale jednak wolę klasyczną wersję.




Korzystając z airbnb nie mamy śniadania, więc raz jemy na bogato po turecku w lokalu w którym wcześniej skosztowaliśmy kolacji istne randez-vous*. Polecam spróbowanie kawy po turecku przygotowywanej w tyglu. Jestem zwolennikiem kawy białej, ale ta mi o dziwo posmakowała. Przygotowana w typowy dla nich sposób z lekko mielonej kawy o orzechowym posmaku. 


wejście do winiarni, gdzie sprzedaje się wina domowego wyboru z amforami przed wejściem


Można by rzec Gruzja winem płynie. Jak żadne inne państwo może pochwalić się najdłuższą historią winiarską na świecie sięgającą VII wieku p.n.e. Od IV wieku p.n.e. Gruzini przechowywali wina w ziemi w kwevri - glinianych amforach. Grzechem byłoby podczas pobytu nie skosztować. Mnie przekonała najbardziej odmiana Tvishi naturalnie półsłodkie białe wino.  

Chociaż nie odbyło się bez poszukiwania lokalnego piwa. Kolejne próby kończyły się kręceniem nosem, jak na rozpuszczone europejskie pieski przystało. Odwiedziliśmy jeden z trzech napotkanych w mieście craftowych tapsów (zdjęcie poniżej). Pod koniec znaleźliśmy: BLACK LION i odzyskaliśmy nadzieję, piwosze mogą spokojnie po nie sięgać. 

cdn. 

*randez-vous to nazwa restauracji tureckiej w której mieliśmy przyjemność jeść zarówno kolację, jak również wspomniane wyżej śniadanie. 
Lunapark

Lunapark



 Bycie na ostatniej prostej ma swoje uroki. Jedną nogą jesteś już za, ale jeszcze część ciebie pozostaje i eksploruje nowe, bo czemu nie, skoro nadarza się okazja. Jeśli jesteście miłośnikami nocnego marketu to ucieszy was wieść o powstaniu LUNAPARKU z mini marketem ożywiającym prawy brzeg miasta. No dobrze, koulrofobicy lepiej niech idą za dnia, bo mogą się nabawić pogłębienia fobii przekraczając cyrkową bramę, ale kto z nas w dzieciństwie nie uwielbiał wypraw do lunaparku i różowej waty cukrowej. 


   Czasem szukamy czegoś tak bardzo, że nie umiemy zobaczyć, że to nie do końca to, czego chcemy, a raczej potrzebujemy. Początkowo tak nam się wydaje. Jesteśmy nawet skorzy oszukiwać samych siebie, że to jest właśnie TO i TYLKO to. Aż osiągniemy stan w którym mamy ochotę powiedzieć pier...dolę, mam dość, bo ile można. Poddaję się. To bez sensu. I wtedy dzieje się coś niesamowitego, jakby kawałki puzzli zaczęły trafiać na swoje miejsce. Zachodzimy wtedy w głowę jak to.. wystarczyło  odpuścić? Rezygnacja to bardzo trudna sztuka, bo żeby zrezygnować z czegoś najpierw trzeba wiedzieć, co się chce, co się czuje i czego się potrzebuje. A nie oszukujmy się często tego nie wiemy. Jak tu żyć? Uczyć się tego, sprawdzać, co tam w trawie piszczy. 

Czasem coś ci podpowiada to jest to. Wiecie taki mały chochlik w głowie, co uparcie próbuje stawiać przy swoim. Niektórzy mówią o nim intuicja. Czasem jej słuchamy, czasem zagłuszamy. 

Jak mówią, że za wcześnie to mówisz ok, czasem warto poczekać. Niektórzy nie podzielają mojego zdania i decydują się na coś gotowego i od ręki. Teddy's Burgery N'Bar poszły w ruch - cieknące sosiwo, spory kawał dobrego mięcha oprószony warzywami. Jedyny mankament to lekko przypalona bułka. Jednak maślane rozpływające się w ustach robią różnicę ;-)


Wiecie czasem potrafię być uparta, a może na przekór jak mam poczekać to tym bardziej chcę, więc dostałam frytki, żebym nie zgłodniała ;-) ostatnio słyszę to coraz częściej w knajpach hehehe 
Były spoko, za mocno posolone, a sos lekko pikantny. Jak dla mnie nadal najlepsze belgijskie znajdziemy w Amsterdamie, ewentualnie bliżej w centrum tuż tuż za Palladium.


   Powiedziałam, że nie wrócę do domu bez zdjęcia na KONIU - wiecie dziewczyny zrozumieją - jest coś magicznie kiczowato romantycznego w karuzelach same proszą się o to, żeby na nich przysiąść chociaż na chwilę lub dwie. 

Mini market do koloru do wyboru street foodowe przeboje - burgery w kilku wariacjach, curry, tacos, phad tai czy hot dogi w ciekawych odsłonach - piernikowe kiełbaski (jak dla mnie hit, ale tym razem się nie odważyłam hehehe). Dla wegelubnych też coś się znajdzie, więc dla każdego coś dobrego. Dla tych piwnolubnych inaczej również jak widać poniżej znajdzie się coś dobrego. 


 My tu pitu-pitu, a na leżaki trzeba iść i trochę naturalnej witaminy D przyjąć zastanawiając się
czy to przyjaźń czy już kochanie ;-) 


Z tego mojego czekania to wyszło tyle, że posiliłam się frytkami. Dobrze mieć przy sobie dobre duszyczki, co to zadbają o drugiego człeka. Poszłam sprawdzić czy już, bo uparłam się na curry mango z podpłomykiem własnej roboty - sami rozumiecie w moim mniemaniu było warto czekać godzinę albo dłużej, ale też nie przesadzajmy z tym czekaniem, ile można jak już kobieta głodna robi się zrzędliwa, a tego chcemy uniknąć dla dobra męskiego towarzystwa. 

Zdecydowałam się na spring rollsy oczywiście jak się czeka na coś innego to się traci coś innego - w tym przypadku KREWETKI no smuteczek był nie powiem, bo ja jestem krewetkolubna na maksa. Ale skosztowałam pozostałych i było w porząsiu jak na taki głodzik w upale ;-) chociaż nie powiem miałam ślinkę.. tzn. ochotkę na curry mango, oj miałam. Może innym razem - jak powiadają jak nam pisane to się spotkamy, dobra trzeba się czasem postarać, żeby się spotkało.    


spring rollsy na tle hocków klocków,
a poniżej ja szczęśliwa.
radujcie się zaglądajcie do lunaparku o każdej porze - fajne miejsce powstało. 


Lunapark nad Wisłą Wał Miedzeszyński 407 
niedaleko otwartych basenów, które pierwszy raz zobaczyłam. 
Chyba Moczydło robi swoje, bo tu na spokojnie można bez tłumów popluskać się do woli za 20zł 

Bieszczadzka nie całkiem święta Zona vol. 2 kontra rezygnacja w życiu

Bieszczadzka nie całkiem święta Zona vol. 2 kontra rezygnacja w życiu


Wpis o kolejnych wojażach Zony miał powstać po majówce. Jednak życie miało inne plany. 

 Gdyby mi ktoś osiem lat temu powiedział, że mogę zrezygnować i nie ma w tym nic złego to pewnie zrobiłabym to
o wiele wcześniej. Pewnie byłoby łatwiej gdybym wiedziała, jak mam to przeprowadzić. Jeśli wiesz, co chcesz, co czujesz i co zrealizujesz, jeśli zrezygnujesz, to jest łatwiej. A ja wewnętrznie ze sobą walczyłam, bo przecież to miała być moja droga - praca na uczelni, wydawanie swoich prac, przekazywanie wiedzy i dzielenie się swoim doświadczeniem. A tu nagle okazało się, że idzie jak po gruzie, z każdym rokiem jest coraz ciężej, pisanie idzie jak krew z nosa, a przecież wcześniej tak nie było. Od dłuższego czasu czułam, że coś nie zgrzyta, ale jak miałam zrezygnować? Jak przyznać i powiedzieć głośno - REZYGNUJĘ, sama z siebie, to wyłącznie moja decyzja. Nie szukać usprawiedliwień, łagodzących okoliczności, które jakoś wyciszą wyrzuty sumienia, sprawią, że wszyscy włącznie
z Tobą spojrzą na ciebie łaskawszym okiem. Trudno jest ciągle słyszeć w odpowiedzi no co ty, kto jak kto, ale TY zrobisz doktorat; nie szkoda ci czasu, pracy... więc podrzynasz sobie żyły dalej, udając, że jest ok*. Tak długo się oszukujesz, że zaczynasz wierzyć, że dasz radę chociaż w środku wiesz, że to błędne koło, które nie prowadzi do niczego, oprócz pogłębiającego się poczucia beznadziejności.  

Jak przebąkiwałam o rezygnacji wszyscy stawali na rzęsach przekonując w dobrej wierze, żebym tego nie robiła, no bo jak tak można po prostu zrezygnować - nie doprowadzić czegoś do końca, skoro się zaczęło. Nie zliczę ile razy słyszałam, że jak masz czegoś nie skończyć to się za to nie zabieraj. Skoro się zabrałaś, to teraz nawet jakby skały srały to powinnaś to skończyć.
Cena nie gra roli.


Czy jestem kimś gorszym bez dwóch literek przed nazwiskiem? NIE.
Skończyłam studia doktoranckie, ale podjęłam świadomą decyzję, że nie jestem w stanie złożyć merytorycznie dobrej pracy pod którą z czystym sumieniem mogłabym się podpisać własnym nazwiskiem.

Z ręką na sercu przyznaję trudno zrezygnować. Czasem człowiek musi przejść swoje, umorusać się po łokcie niczym w Bieszczadach, żeby zrozumieć i nauczyć się na przyszłość, że może inaczej, że nie ma nic złego w rezygnowaniu. Odpuszczanie pozwala nam stworzyć przestrzeń na coś, co w końcowym efekcie z perspektywy czasu może okazać się o niebo lepsze. Ciągnięcie czegoś za wszelką cenę jest bez sensu. Tylko trzeba samemu pozwolić sobie na odpuszczanie i zobaczenie, co się zadzieje, co przyniesie następny dzień. 

Chociaż czasami ubrana na cebulę, przemoczona jak nigdy w życiu, mam minę rodem z Bieszczad (zdjęcie powyżej) na widok błocka po kostki i zastanawiam się, co tu się odpitaja w najlepsze? Zaczęło się niewinnym spacerkiem do Cisnej śladami opuszczonej kolejki wąskotorowej dopóki nie przyszło nam zmierzyć się ze ścianą deszczu, niebo zaczęło ciskać piorunami jakby się odgradzało, że jeszcze nam pokaże jacy malutcy jesteśmy. Jedynie sosenki chroniły nas niczym lekko podziurawione parasole. Nie zapowiadało się, że przestanie padać, więc ruszyliśmy dalej. Dochodząc do drogi chlipało mi w butach niczym żaby na Woodstoku. Kierunek był wiadomy byle do domu, jednak samochód, który zatrzymał się jechał w przeciwnym kierunku. Chichot losu. W takich sytuacjach nie zastanawiasz się długo tylko wsiadasz i jedziesz. Widok mnie w łemkowskiej knajpie, jak ściągam tyle warstw ile jest to tylko możliwe, żeby nie zgorszyć publicznie, włącznie z suszeniem skarpetek, bezcenne. Grzaniec i ciepły posiłek najlepszym ratunkiem. Lekko osuszeni ruszyliśmy na teren festiwalu ZEW SIĘ BUDZI, a ja marzyłam o grubych suchych wełnianych skarpetach. 


Zona w tym czasie zwiedza artystyczne schronisko, gdzieś hen-hen, gdzie wrony mówią dobranoc i nie ma zasięgu. Pijemy za wasze zdrowie dziwiąc się, co ten los szykuje. 



Po takich przygodach towarzystwu należała się słuszna strawa w najlepszym lokalu w Bieszczadach, czyli Paweł nie całkiem święty w Smerku. Nie mogły się baby powstrzymać i zamówiły sobie spektakl parzenia herbaty, raz się żyje. Ta drobinka na ich oczach przeobrażała się niczym larwa z kokona w herbacianego motyla. Zajadka na maksa. Siedzą i wzdychają, co chwila. Obfotografowując namiętnie kolejne stadia przeobrażenia, żeby zachować tą chwilę.


Pod wódeczkę najlepsza swojska deska wędlin.
Postanowiliśmy zrobić bieszczadzki test na placek zbójnicki. Musimy przyznać, że ten nie dość, że zacnych rozmiarów to był najsmaczniejszy. Jak zresztą wszystkie serwowane przez nich regionalne dania, a próbowaliśmy misy pierożków czy garnuszka gulaszu z jelenia, nie wspomnę o kwaśnicy idealnej na takie iście nierozpieszczające aury pogodowe. Nie dziwią mnie kolejki ludzi wijące się poza restauracje. Jeśli będę kiedyś w tamtych okolicach to jest mój pewniak.



Rzeczowa kwaśnica powyżej, a poniżej piwa firmowe ważone lokalnie. Dawno nie byłam w lokalu w którym wszystko współgra. Od wystroju, po kartę menu i sprzedawane lokalne produkty. Nie wspominając o kartach do gry. A za tym idzie nieziemsko dobry smak i fenomenalna obsługa. Czegóż chcieć więcej. 





Nie mogło jej zabraknąć - ZONA we własnej osobie. 
Najsłynniejsze uszy blogosfery na szlaku kolejki wąskotorowej w wersji suchej ;-)


Szczyt Smerek zdobyty 
widoki zapierają dech w piersiach warto było się zdyszeć. 



Zona i jej przekaz dla was. 
bo przecież bez niej nie byłoby tego całego wypadu. 



Festiwal ZEW KRWI Bieszczady i mocna dawka grania alternatywa na majówkę
Paweł nie całkiem święty Smerek 67
Smerek szczyt 1222 m Bieszczady Zachodnie



*bardzo pomocny w takich momentach jest uświadomienie sobie, że rezygnacja to część naszego życia, która prowadzi do czegoś dobrego i nowego i co najważniejsze jest w porządku. Więcej o tym poczytacie u Oli Budzyńskiej
https://www.paniswojegoczasu.pl/zostan-pania-swojego-czasu/organizacja-to-sztuka-rezygnacji/


do dwóch razy sztuka, czyli (d)evil tkwi w szczegółach

do dwóch razy sztuka, czyli (d)evil tkwi w szczegółach


Zastanawiacie się czasem, jak to jest z tym życiem? 
Osiem lat temu szłam sobie ścieżką, która w moim mniemaniu miała być TĄ MOJĄ, jedyną właściwą. Wiecie, jak to
z facetem masz wrażenie, że łapiesz Pana Boga za nogi, wspólne mieszkanie, plany. Zanim się człowiek zorientował zastanawiał się co i kiedy poszło nie tak. 
Siedząc teraz na kanapie mogę się zanosić rubasznym śmiechem - ni jak się to ma do tego w jakim miejscu się obecnie znajduję. Zamknięcie jednego zazwyczaj stwarza przestrzeń dla czegoś nowego. To dotyczy każdej sfery życia. Tylko czasem nie wiemy, kiedy podłapujemy presję, żeby było już, teraz i po naszemu. A często to po naszemu jest innych, bo przecież inni są specjalistami od nieswojego życia. Może jednak jest coś w tych słowach, że dostajemy zawsze to, co potrzebujemy, nie zawsze to, co chcemy. A jeszcze bardziej trafne jest stwierdzenie miej wy...bane, a będzie ci dane, bo jak się poddajemy, odpuszczamy zaczynają dziać się rzeczy, których sami nie bylibyśmy w stanie przewidzieć. Może jednak wszystko jest po coś ;-) 

O tym miejscu po raz pierwszy usłyszałam od szefa kuchni, co to mu w duszy Tatry grają, ale dopiero teraz była okazja, żeby przekonać się czy plotki o najlepszym steaku na mieście są prawdziwe. 

Można to potraktować jako mój pierwszy raz, bo już nie pamiętam, kiedy ostatnio jadłam porządną sztukę mięsiwa. Kusił mnie struś... ale zdecydowałam się na bardziej bezpieczniejszą opcję stek wołowy z polędwicy, któremu akompaniował stek wołowy rib eye w doborowym towarzystwie ziemniaków i warzyw grillowanych. 

W karcie można spotkać klasyki - antrykot, rostbef czy tomahawki, które uzupełnia steak z tuńczyka, żeberka, kiełbaski, tatar, jak również autorska wersja chilli con carne w postaci gulaszu na sezonowanej polędwicy. 


Bardzo spodobał mi się sposób podania, zwłaszcza mojej porcji na rozgrzanym kamieniu, który
służy dojściu mięsa po przekrojeniu utrzymując go w cieple w trakcie rozkoszowania się kolejnymi kęsami. Niestety po rozkrojeniu mięsa okazało się, że zamiast medium mam mocno krwistą sztukę. Kelnerka początkowo przekonywała, że kamień czyni cuda... to nie kamień filozoficzny :-D Chyba nie tym razem. Jeszcze kilka lat temu potulnie bym jakoś to przełknęła, ale... skoro zamówiłam medium to czemu mam jeść red w wersji ekstremalnej. Odniesiono tacę. Na nieszczęście młodego kucharza wybierałam się do łazienki, kiedy na widok tacy wzruszył ramionami, co mnie zirytowało. Serio? Pokory człowieku, twój błąd, przyznaj i napraw. Tak się uczysz. Wracając widziałam całe konsorcjum kucharskie dumające nad sztuką mięsa, jakby czytali w nim swą przyszłość. 


Na szczęście dobra duszyczka podkarmiała mnie swoim rib eye'em, który okazał się wyborny, idealnie wysmażony rozpływał się w buzi. Kuchnia po fali wróżenia z mięsiwa postanowiła zatroszczyć się o ducha winną duszyczkę i podać mi na otarcie łez frytki z bardzo dobrym ketchupem umilając mi tym samym czas oczekiwania hehehe ja podlewałam się belgiem przyjmując wszystko z anielską cierpliwością, rozkoszując się towarzystwem.


I teraz mi powiedźcie, czy jakbym dostała za pierwszym razem danie nie miałabym wam, co opowiadać tylko przyszłoby mi szukać wyszukanych słów w celu rozpływania się nad lokalem, przesympatyczną obsługą, muzyczną mocną oprawą dopełniającą klimatu lokalu. To jak z randką pójdziesz na jedną... czasem musisz pójść na kilka, żeby zobaczyć różnicę. Nie zawsze też to, co piękne na zewnątrz okazuje się dobre w środku. Czasem warto poczekać, żeby móc docenić to, co otrzymaliśmy. 

Z ręką na sercu powiem, że warto było czekać i być tu teraz.
Wpadki, poślizgnięcia zdarzają się najlepszym. Gdybyśmy nie popełniali błędów nie uczylibyśmy się, a tym samym nie rozwijalibyśmy się. Wiem, to banał, ale im robię się starsza tym bardziej przekonuję się, że w prostocie tkwi kwintesencja prawdy o życiu. 

EVIL steak house zasługuje na miejsce godne polecenia, ale liczcie się z większym wydatkiem. 
Nie jest to lokal na każdą kieszeń, ale steaki po tyle chodzą, na szczęście nie jemy ich codziennie, bo byśmy nie umieli docenić ich smaku. 




jest moc ;-) 
z pozdrowieniami dla K.K. i S.K 





































EVIL Steak House Świętokrzyska 3

Copyright © 2014 bite me Martha , Blogger