poczekaj, poczekaj...

poczekaj, poczekaj...


Znowu to zrobiłam. Tylko tym razem za lekką namową, ale nie oponowałam. Siedzę przed kompem i patrzę na to zdjęcie. Zaskoczenie jej było warte konspiracji, ale jeszcze bardziej warto było móc choć przez chwilę podglądać jej pracę. Każda jej wystawa jest dowodem rozwoju chociaż punkt wyjścia jest niezmienny. Geometryczność, przestrzeń, miasto, iluzja wzbogacona tym razem o utopię. Zabawa formą i światłem. Istny spektakl w którym widz staje się czynnym elementem jej wizji rzeczywistości. 

Siedzę przed kompem i patrzę na to zdjęcie i jestem z niej dumna. Skończyła studia prawnicze, pracowała w zawodzie. Może się wydawać, że to stabilność, bezpieczeństwo, a jednak postanowiła iść za głosem serca. Jak sama powiedziała z dzieciństwa pamięta jak chciała zostać artystą. Wstąpiła na wyboistą i momentami niewdzięczną drogę, ale ja wierzę, że jeszcze będą się o nią bić największe galerie. 


Podglądając artystkę tuż przed wernisażem w Galerii Przytyk mieszczącej się w Tarnogórskim Centrum Kultury zapowiadającym wystawę Instrukcja obsługi wyspy Utopia Katarzyny Kowalskiej


Naczelne Uszy RP Zona we własnej osobie ze stoickim spokojem czuwa nad przebiegiem wernisażu oraz samą artystką, która opowiada o koncepcji swojej pracy, której efekty można podziwiać. 


KOSMOS - obłędny jak to kosmos ;-) 



Artystka i Profesor Werner Lubos, który gościł naszą parszywą siódemkę w swojej pracowni mieszczącej się nad kawiarnią Herbatka w sukiennicach tarnogórskiego rynku. Uczta dla duszy okraszona rozmowami o historii miasta, Śląsku i o sztuce.  















Nie mogło zabraknąć naczelnego psa, który podróżował pociągiem i kolejami śląskimi po raz pierwszy. Oczarowała panią konduktor, która chciała ją zatrzymać. Już sobie wyobrażam ja sprawdza bilety. 


Podróżowanie z psem było dla nas czymś nowym. Tarnowskie Góry są mega pozytywnie nastawione dla psów. Bez problemu znaleźliśmy lokale, gdzie mogliśmy celebrować sukces wernisażu z czworonogami. Nie wspomnę o hotelu Opera. Ale największą atrakcję stanowiła wycieczka do zabytkowej kopalni srebra, którą zwiedziła również Zona i Gaja. Zaliczyły nawet wyprawę łodzią w kopalni, co dla czworonogów może stanowić nie lada wyzwanie.

TG know HAU 
Tarnowskie Góry mogą poszczycić się społecznością, która oznacza miejsca przyjazne dla zwierząt. Istnieje storna na fb z przydatnymi adresami.

https://www.facebook.com/pg/TGknowHAU/about/?ref=page_internal


Gaja w pieleszach

Rżnięte piwo powinnam spróbować w Pradze, a skosztowałam dopiero na Śląsku. Stanowiło dopełnienie leśnego naleśnika z kurczakiem i kurkami w sosie śmietankowym.

Rżnięte piwo to połączenie jasnego z ciemnym. Sztuka polega na tym, żeby się nie zmieszały zarówno przy nalewaniu jak i przy piciu. 



Inny Śląsk miejsce, które ma rację bytu tylko w miasteczkach. Warszawska Świetlica lekko mi przypomina ten klimat, ten luz. Lokal, którego nieoderwaną częścią jest jak przyznał sam właściciel mały składzik sztuki. Zasiadłabym przy biurku i już tam została.  Marzy mi się takie miejsce na starość. 



Herbatka skrywająca pracownie z dwudziestoletnią tradycją oraz magicznym poddaszem, gdzie powstają dzieła Profesora Wernera Lubosa. Poniżej artystka Kowalska podziwia jeden z obrazów. mnie również zatrzymało piękno pojedynczych pociągnięć pędzlem kontrastujących z surowością płótna.  








Po niesamowitej przeprawie w kopalni srebra - Pan Michał zapadnie mi w pamięć przyszedł czas na strawę. Lekko zimowy klimat wskazuje na sezon zimowy - rosół ratuje człowieka, na równi z herbatą zimową z wiśniami i rozmarynem. Do tego karczek wieprzowy i kluseczki jak na Śląsk przypada.  


Parszywa siódemka, co to nieźle namieszała, w komplecie. Dzisiaj uświadomiłam sobie, że Katarzynę poznałam pięć lat temu na zajęciach z fotografii. 


Naleśnikarnia Kamienica ul. Rynek 11
Herbatka ul. Gliwicka 1
Wiśniowy Sad ul. Odrodzenia 4
Hotel Opera ul. Zamkowa 1 - tu zjedliśmy wypasione śniadanie.
Idę tam gdzie idę, nie idę gdzie nie idę

Idę tam gdzie idę, nie idę gdzie nie idę



Idę tam gdzie idę, nie idę gdzie nie idę - nucę niczym Kazik, przemierzając praskie zaułki. 
Po siedmiu miesiącach odzyskuję względny spokój. Przyszło mi zmierzyć się z najtrudniejszą stratą. Stojąc
w obliczu śmierci przypominamy sobie o kruchości własnego życia. Mamy dane jedno, na chwilę. Z datą ważności nadaną w dniu urodzenia. Takiej wersji się trzymam. Ostatnio toczyliśmy ciekawą rozmowę nomen omen w pracowni artystycznej przy winie o sztuce i życiu. Nie wiem, kiedy zeszło na śmierć, a raczej jej braku w naszym życiu, co przekłada się na nasz odbiór, nasz brak przygotowania. Niezły temat do zgłębienia. Warto w związku z tym dojść do tego jak chcemy przeżyć życie.


                            čekejte prosím


 Czasem warto poczekać, zwłaszcza jeśli chodzi o nas samych. 
Wypad do krainy pepiczków* miał być oddechem, oderwaniem. Plan wejścia tam w nowy rok okazał się jakiś absurdalny w związku z sześciokrotną przebitką cen za noclegi obejmujące Sylwestra. Do niedawna uważałam, że nowy rok nowa ja, nowy początek. Tylko jak się nad tym przez chwilę zastanowicie okaże się, że to lekko absurdalne. W taki sposób wymazujecie część siebie, odcinamy się grubą linią od przeszłości i tego, co było. A przecież nie wszystko było do bani. Zawsze znajdzie się, coś dobrego. To kwestia spojrzenia. Mnie dotknęła strata, ale czy to oznacza, że przekreśla wszystko, co dobre, wszystko, co było? Wolę patrzeć na zeszły rok i obecny jako ciągłość.
 Z tym dobrym i trudnym, bo to daje pełny obraz życia, a przynajmniej prawdziwy. 

*pepiczek - robię przegląd prasy i znajduję objaśnienie, że to lekceważąca nazwa Czechów, no i jak z tego wybrnąć, jak mnie się komponuje.  



Muszę się wam do czegoś przyznać. Po raz kolejny dałam się nabrać - wyszukiwałam miejsca, które były popularne, niby sprawdzone, wiecie pewniaki. Moja naiwność nie zna granic. Nie wiem czy kiedyś z tego wyrosnę. Efekt - pierwszego wieczora po dwunastu godzinach, dziesięciu w pociągu i bycia na nogach od czwartej rano, dotarliśmy do celu. Most Karola mniej zaludniony ze względu na porę. Przechodzimy koło knajpki i już po przekroczeniu
progu wiem, że to dobre miejsce, ale nie ma miejsca. Tłok niczym w stogu siana nie znajdziesz igły - wiem, to nie tak leciało, ale to czeski film tu wszystko jest możliwe. Robiliśmy tam dwa podejścia. Znikoma skuteczność. Trafiliśmy do Laury. Lokal umieszczony w piwnicy, co ma swój urok. Jedzenie niezłe, ale szkopuł w tym, że mieli zaporowe ceny niewspółmierne do jakości. Nie wspomnę o grzanym winie ledwo ciepłym z saszetką cukru na talerzyku. I mojej bezcennej minie, co mam do jasnej Anielki niby z tym począć? Dla porównania na wzgórzu zamkowym w budce kupiłam o niebo lepsze wino serwowane na świeżym powietrzu.  Nie wspomnę o tym z Świetlicy
 prosto z czajnika koło świecącej Madonny. 


Pierwsze podejście było falstartem. Człowiek nadzieją żyje, w dupie się poprzewracało od przemierzonych kilometrów, czyli byłam przetleniona. Uparłam się na Lokal klimat hospody
Mieliśmy szczęście,
 bo nie czekaliśmy wieki na stolik, ponieważ 
 zgodziliśmy się na dzielenie stolika z innymi gośćmi. Moja rada: jak wam proponują zgadzać się w ciemno. Nie jesteśmy do tego przyzwyczajeni, ale nie skazujecie się na wieczne czekanie na stolik dla dwojga. 


Czechy to kraj dla miłośników piwa, bo rocznie dorosły wypija tam aż 160 litrów złocistego trunku. Jestem zauroczona mliko - sama piana czy rżniętym połączeniem ciemnego i jasnego. 
Podano dziewczynie z sąsiedniego stolika gapiłam się jak sroka w gnat. Cichaczem zdjęcie zrobiłam.. no wariatka jakaś.
Tu kolejna gwóźdź, tfu wskazówka - im dalej od starego i nowego miasta tym ciekawsza oferta trunków. Ciekawostka w większości pivnic spotkaliśmy się z karteczkami na których kelnerzy odnotowywali podawane piwo. Ilość podlicza się przy regulowaniu rachunku. 

Poniżej najstarszy lokal w Pradze szczycący się własnym muzeum piwa. U Fleku działa od 1499 roku. Mega gwarne
i popularne. Okazało się, że jest po drodze do naszego hotelu. Na krzywy ryj udało się, czekaliśmy niespełna 5 minut dołączyliśmy oczywiście  do stolika tym razem z włoską rodziną. 



Chciałam posmakować Pragi prawdziwie. Nie ma nic lepszego jak ścieżka zdrowia i sprawdzanie w jakim tempie dostanę zadyszkę wspinając się na górę. Robiłam przystanki podziwiając widoki - panoramę miasta oraz łapiąc łapczywie oddech. Szczyt zdobyty, ale odpuściłam sobie 299 schodów za 150 koron z niezłym tłumem ludzi obok mnie. Tak samo było z przepiękną biblioteką klasztorną za 150 koron bez możliwości robienia zdjęć i tłumem zainteresowanych. Od kiedy ludzkość zaczęła interesować się bibliotekami i książkami, o zgrozo? :-) 

wzgórze Petrin


praska wieża Eiffla i ja łapiąca dech 


Lubię obcować ze sztuką. Znalazłam muzeum Muchy 300 koron ok 60 zł. drogo, to Mucha, ale... 
ale spodziewasz się czegoś więcej, a nie ma powodów do ochów i achów. 
Przebiła ją filia Muzeum Narodowego koło którego znajduje się lokal 7 oraz lumpek (a przez chwilę myślałam, że ich nie mają). Africa Coffee Stout ten smak, ta pianka... na myśl przyszła mi stonka ze Stu Mostów. Do tego jedzenie na wskroś czeskie - zupa cebulowa, mięso i moje ukochane knedliki - bramborove knedlíky- czeskie niebo w gębie. Po takiej dawce w deszcz udaliśmy się kontemplować sztukę. 






I po tym było już lepiej. Szliśmy tam, gdzie iść nie powinniśmy. Na krzywy ryj udawało się najlepiej. Chimney pistacjowy poszukiwany za wszelką cenę w stolicy, tu dostępny na prawie każdym rogu, jednak Wrocławski z białą czekoladą koło klubu jazzowego Vertigo jest na razie the
top of the top. Ale musiałam spróbować tego podwójnego szaleństwa z lodami pistacjowymi. 


Jedno z ostatnich miejsc z dala od turystycznych szlaków w sąsiedztwie wieży telewizyjnej oraz cmentarza żydowskiego na którym spoczywa Kafka znaleźliśmy usytuowany na rogu lokal godny polecenia. Spójrzcie na sufit, było tam wszystko, nawet sznurek dla opornych. 
I przepyszne jedzenie okraszone piwem. 


Kolejne moje grzeszki podróżnicze lubię zwiedzać stare cmentarze. 
Wyszehrad na terenie historycznego fortu 


Pivnice u Sadu od 90 lat serwuje piwa i dania Žižkov 
Korunní 984/39 Lokal 
najlepsza odkrycie - http://www.holesovickasedma.cz/
Filia Muzeum Narodowego
https://www.ngprague.cz/en/
U Fleku działający od 1499 roku.
https://ufleku.cz/

6976 km Mr. Sausage's

6976 km Mr. Sausage's

                   
                                                     You are where you are for a reason

    Czasem potrzeba pokonać 6976 km, żeby się dowiedzieć, że podróż do domu jest najpiękniejszą drogą jaką masz przed sobą. Ten dom to często ty sam.

Ten wpis leżakuje niczym dobre wino. Może im starsze tym lepsze. Może im dłużej tym łatwiej ubrać w słowa to, co chciało się powiedzieć, ale nie wiedziało jak. Ostatnio pisałam o końcu. Życie jest naznaczone rozstaniami, stratami, zmianami. Niektóre przychodzą łatwiej, inne wżerają się niczym rdza w metal pozostawiając trwały ślad.

Nie ma.

Głuchy telefon.
Puste ściany.
Rzeczy, które mi pozostały.
Zdjęcia.
Wspomnienia.

Od jakiegoś czasu szukam odpowiedzi, a może bardziej zrozumienia. Od kiedy pamiętam uważam, że wszystko jest po coś. W tym roku zwątpiłam, bo czasem trudno pojąć po co to. Aż trafiłam na ten napis przed kościołem, który pojawił się jakby znikąd. Zaśmiałam się sama do siebie. Życie jest dla mnie drogą w której najważniejsza jest prawda - o nas, o ludziach, o świecie, który nas otacza. Życie w prawdzie bywa bolesne. Uwiera niczym zadra w palcu. Rzadko kto tego uczy. Często sami musimy do tego dojść. To długa i wyboista droga. Każdy dzień to wybór. Życie to też nieustanne odkrywanie, co jest dla nas najważniejsze na każdym etapie życia. Czasem doświadczamy czegoś, co z pozoru rozwala nas na kawałki, w drobny mak. Z pozoru, bo bez rozwalenia nie może powstać nic nowego.


Poznajcie Pana Parówkę od jakiegoś czasu towarzyszy mi w podróżach. Chińskie przysłowie mówi uważaj o co prosisz, bo się spełni. 6976 km od domu uświadomiłam sobie jak bardzo kiedyś chciałam podróżować. Jak bardzo zazdrościłam ludziom życia jakie wiedli. Jaka ja naiwna byłam. Jak łatwo zobaczyć pozorność, powierzchowność czyjegoś życia, zwłaszcza teraz*. Zbudować coś na iluzji i się nią karmić. A kiedy to się załamie i rozsypie w drobny mak stać i nie dowierzać. 

Zamarłam w tym nieporuszeniu. 
Osłupieniu. 

Musiałam wrócić do początku. 
Znaleźć odpowiedź na pytanie: kim jestem? 

Podważyłam sensowność wszystkiego, co mnie doprowadziło do miejsca w którym się znalazłam. 
Wszystkiego czego doświadczyłam. 
I byłam przerażona. 
Ale to była jedyna droga, żeby znaleźć w tym wszystkim siebie. 
Prawdziwą siebie. 
Nie tą wersję, która dopasowuje się do czyjegoś wyobrażenia, 
czyjegoś powinnaś żyć tak...  powinnaś być taka czy śmiaka. 

POWINNAM PRZEDE WSZYSTKIM BYĆ SOBĄ. 
Tylko czasem najtrudniej znaleźć nam samych siebie. 

*instażycie takie barwne, kolorowe, cukierkowe. Tylko żreć łyżkami. 


A teraz szczypta przyziemnych przyjemności, czyli rąbek przygód Pana Parówki. 

To jest największy spad wody na świecie znany szerszej publiczności jako Niagara Falls
Pan Parówka miał marzenie popłynąć choć raz statkiem. Zmoczył się na tyle skutecznie, że spokojnie mógłby brać udział w konkursie mokrego podkoszulka, jeśli takowy organizują dla parówek. 
Ku zgorszeniu współpasażerów był toples. 


No bliżej już się nie da, Panie Parówko. 


To ja we własnej osobie w tym najbardziej wystrzałowym wdzianku w tym sezonie.
I nie mówię o okularach dla jasności, w tym samym odcieniu różu. 
Nie masz, żałuj. 
Niezbędne must have kiedy zmagasz się z ciskającą w ciebie siłą nieokiełznanego żywiołu. 
Ale przecież ja kocham wodę. 

Podróż statkiem jest... nie bójmy się powiedzieć to głośno. 
ZAJEBISTA


Sami zobaczcie - to strona kanadyjska, większa od amerykańskiej, co przy ich mani wielkości musi kuć niemiłościwie. Słuchanie przy krawędzi groteskowych historii o wypadkach dodaje tylko pikanterii. W słońcu było jakieś 40 stopni odczuwalności + wilgotność sprawiła, że było mniej gapiów niż norma przewiduje. Z ciekawostek warto dodać, że wodospady, co roku przyciągają 22,5 miliona spragnionych obcowania z żywiołem.

Kompletnie nie rozumiem, dlaczego tak ich pociąga siła spadającej w dół wody.


Jak na Pana Parówkę przystało usiedzieć w miejscu biedak nie może, więc wybrał się nad jezioro, które ciągnie się po horyzont i przypomina rozmiarami nasze morze. Rozległość krajobrazu sprawia, że głodniejemy. Szukaliśmy lokalnych potraw. Jednak w kraju uchodzącym za najbardziej multicultie państwo na świecie nie ma czegoś takiego jak rdzenna kuchnia z elementami kuchni pierwszych osadników, a przynajmniej ja się z tym nie spotkałam*.   

Jednak nie byłabym sobą, gdybym nie znalazłam dla was kilku specjałów. 

Po pierwsze poutine - przekąska pochodząca prosto z francuskiej dzielnicy Quebec wymyślona w 1957 roku przez Fernanda Lachance - frytki z serem oraz sosem pieczeniowym. Dla ciekawostki należy dodać, że poutine w slangu oznacza pudding, iście zachęcająco. Samą przekąskę jak na streetfood przystało zakupić można na mieście 
w budkach, serwowane obok hot dogów oraz burgerów. Nie spodziewajcie się po nim bóg wie czego. Połączenie jest nader specyficzne w smaku, można by rzec lekko egzotyczne, jak większość francuskich specjałów. Ale spece od żabich udek znają się na rzeczy, no nie ;-)

Podsumowując lepiej wygląda niż smakuje. 


Druga potrawa bardziej bliska naszym słowiańskim gustom.
Funnel cake z lodami i owocami to niczym serwowane faworki z dodatkami. Dla nas może brzmieć jak herezja, 
a tu połączenie godne uwagi zwłaszcza wieczorową porą po mocnej dawce wrażeń i bliskim spotkaniem ze śmiercią w Canada's Wonderland - jak najbardziej wskazana nagroda.  


Teraz gratka dla kawoszy. Zauważyłam u siebie jakiś ewolucyjny przeskok. Od czasu wypadu na bliski wschód lubię próbować lokalnych kaw, poszukuję małych kawiarni, zaopatruję się w zapasy. Wychodzi różnie, ale jest przynajmniej ciekawie. Kraina liścia klonowego jest znana z zamiłowania do hokeja. Graczy traktuje się niczym chodzące po ludzkich łez padole bóstwa. Tim Hortons jest jednym z nich. Zakładając w 1964 roku małą restaurację nie przypuszczał, że stanie się jednym z flagowych symboli tego kraju. Sam pomysłodawca zmarł w wypadku samochodowym w 1974 roku. 

Do najbardziej znanych kaw od Hortona należy double double -  kompozycja podwójna śmietanka i cukru - dawka śmiertelna powiecie zwłaszcza dla fit larw, ale raz się żyje, kochani. 
Powyżej macie wersję mrożonej kawy mój pewniak na upały z ciekawą kruszonką w którą można się wessać niczym Dracula w szyję niewiasty. 


Postanowiłam się sprawdzić. Zapakowaliśmy się z Panem Parówką do plecaka i pojechaliśmy na wycieczkę do wielkiego miasta. Gdybym była sową moja głowa kręciłaby się wokół własnej osi. Zobaczenie jednej z większych metropolii na świecie może stanowić wyzwanie dla kogoś kto przy najmniejszej wzmiance słyszy, ale po co, więc sam zaczyna w końcu wątpić czy to dobry pomysł. Chciałam sobie sama udowodnić, że mogę i dam radę. A skoro mnie się udało przeżyć i w dodatku używać języka obcego to każdemu to się uda. Robisz wdech i pierwszy krok, a później następny. To jak wejście na rollercoster - po drugim razie zaczynasz otwierać oczy i świetnie się bawić. Czasem trzeba się przełamać i robić coś na przekór. Wychodzimy z tego zazwyczaj szczęśliwsi, a na pewno bogatsi o nowe doświadczenia. 


Jako urodzona ryba musiałam się tam znaleźć, sami rozumiecie. Za pierwszym podejściem kolejka była za budynek, więc lekko mina mi zrzedła. Usta w podkówkę, smuteczek w sercu. Ale ja się nie poddaję tak łatwo - powiedział Pan Parówka. Zmodyfikowałam plan pieszej wycieczki. Tak, dobrze czytacie, nie weszłam do metra, postanowiłam włączyć włóczykija na dobre, żeby więcej zobaczyć. Ledwo powłóczyłam nóżkami pod koniec dnia, ale doszłam tam, gdzie chciałam - jak teraz o tym piszę, takie to metaforyczne. Czasem nie cel jest ważny, ale sama droga.

Za drugim podejściem udało się wejść do oceanarium i nawet pogłaskać płaszczkę, przybić piątkę z rekinem piła tango...  Wrażenie posiadania rekina nad głową zapiera dech. Jeszcze bardziej oglądanie z bliska różnych rybich otworów. Zaglądanie rybie prawie w dupę, bezcenne.
Byłam jak dzieciak, którego nie pilnują dorośli, więc wracał na taśmę z trzy razy, żeby niczego nie uronić i porządnie się nagapić. 


Nogi z dupy mi wchodziły, ale byłam najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. 

Miałam szczęśliwe dzieciństwo, ponieważ mogłam malować po ścianach swojego pokoju. Chyba miłość do malowideł na ścianach mi pozostała, więc naturalną rzeczą było znalezienie alei graffiti nieopodal Queen Street, gdzie postanowiłam wpadłam na RAMEN, bo w moich żyłach płynie bulion, za jedyne 10 dolarów, co jak na standardy klonowe jest mega tanie. 
Nadal wrocławskiej PANDY nikt nie pobił. Nabrałam sił na dalsze zwiedzanie. 

Kenzo 671 Queen Str. W 




Udało mi się na chwilę podłączyć do wycieczki i posłuchać o lokalnych streetartystach i historii graffiti - gratka. I fajne sweetphocie w gratisie.


Ja też mam swój American Dream - nie żeby tam się osiedlić na stałe, ale od dziecka marzę o podróży po Stanach. Wiecie wynająć samochód i objechać wszystkie stany i niczym wprawny pisarz spisać swą wędrówkę i na koniec móc powiedzieć: tak, zrobiłam to. 


Mój american dream to na razie postawienie nogi na amerykańskiej ziemi i zwiedzenie Toronto. Od czegoś trzeba zacząć. Dwa zdjęcia wyżej Flat Iron - prawie jak Manhattan. 

Powyżej budynek city hall. 


Poza tym kocham takie perełki - Distillery District mogłabym się tam zagrzebać na kilkanaście godzin, gdyby tylko czas pozwolił. Zespół obiektów przemysłowych pochodzących z czasów wiktoriańskich najlepiej zachowanych 
w całej Ameryce - perełka architektury, a ja takie love-love najbardziej. Poza tym to stare tereny gorzelni 
Gooderham & Woods z 1832 roku. Sami rozumiecie, nie mogło mnie tam zabraknąć. Pięknie się wkomponuję w ten klimat, nie uważacie.  


Uwieńczeniem pobytu był wypad do Canada's Wonderland - parku rozrywki. Natalie ma dar przekonywania zaciągnęła mnie na największe zjeżdżalnie. Myślałam, że wyzionę ducha drąc się w niebogłosy jak stare prześcieradło tylko potrafi. Z ręką na sercu krzyk ma moc oczyszczającą. Za drugim razem jedziesz już z otwartymi oczami, czasem masz już odwagę podnieść ręce do góry. No dobra, palec. 

A to dobry duszek i przyszły świetny nauczyciel. 


















Nie mówcie nikomu najbardziej i tak podobała mi się wiekowa karuzela.  
A na koniec to, co lubię najbardziej wodospady i połacie zieleni, których tu pod dostatkiem. 


Co mi się podoba w tym kraju? Ogrom powierzchni, zieleni, inność architektury, a przede wszystkim ludzie. Tu hasło winter is coming nabiera innego znaczenia. Tak samo jak great white north... :-D Fascynująca historia zwłaszcza po zapoznaniu się z 27 śmierciami Toby'ego Obeda.  To kraj, który dla wielu stał się namiastką raju utraconego - tego w którym każdy jest mile widziany. Tu emigracja przybiera wielokolorową postać. Obcując z nią przybliżamy sobie wszystkie jej odcienie - zwłaszcza szarości - trudów codzienności na obczyźnie, która dla wielu stała się nadzieją na nowe lepsze życie. 



*mój researche w trakcie pisania pokazuje, że każdy region Kanady ma swoje potrawy dostosowane do specyfiki terenu oraz połączenia kultur jakie występują w danej prowincji. I tak np. na północy będzie to częściej mięso bizona, ale też fok, zajęcy polarnych, morsów czy ryby. 
Copyright © 2014 bite me Martha , Blogger