końca początek

końca początek


Ostatnio mam wrażenie, że w życiu coś się kończy. Można na to spojrzeć na wiele sposobów. Skupić się na stracie, pogrążyć w smutku i otępieniu. Można też zobaczyć drogę jaką człowiek przeszedł, bo koniec wymusza na nas spojrzenie wstecz. Spojrzeć na swoje życie nie jak oderwane od siebie wycinki, ale składającą się w całość układankę. Trudno czasem zobaczyć, że nasze decyzje mogą nas prowadzić w dane miejsce z jakiegoś powodu. 

Jakieś trzy - cztery lata temu poszłam za impulsem na kurs fotografii. Mogłabym zasłonić się próbą kontynuacji rodzinnej tradycji, ale tak naprawdę była to moja ucieczka i odskocznia jednocześnie od tego, co wtedy przeżywałam. To jak domino, a może reakcja łańcuchowa wiążąca pojedyncze ogniwa ze sobą. Poznając ludzi zbliżałam się do miejsca, które było niczym matrioszka. Każda kolejna lalka odsłaniała kolejną, która w ostateczności zbliżyła mnie do tego, co od tak dawna było mi bliskie, a za czym tak bardzo nieświadomie tęskniłam.  

SZTUKA

Jak byłam małą dziewczynką miałam dwa wyobrażenia o sobie jako dorosłej osobie - będę pisać lub malować, ewentualnie szyć lub tworzyć kostiumy do sztuki. 
Idąc do liceum chciałam być niczym Indiana Jones wykładać historię, podróżować i szukać zaginionych skarbów. Pominęłabym kontakty z pająkami i wężami. 

W dorosłym życiu jestem pedagogiem, który ostatnio stanął na rozdrożu, ale o tym innym razem. 



Dzięki galerii Wejście przez sklep z platerami mogłam wrócić do tego, co od zawsze ze mną było. Tworzyć - uchwycić ulotne chwile podczas wernisaży, ale też pisać o ludziach i cząstce jaką przed nami odkrywali
 ukazując swoje dzieła.  


Miejsca mogą przestać istnieć. Mogą się zmieniać. Możemy tworzyć nowe. 
Ale najważniejsi są ludzie, których dane miejsce skupia i przyciąga. 
To oni nadają im sens, sprawiają, że tętnią życiem.  

Myśl o spotkaniu, rozmowie o sztuce czy życiu sprawiała, że człowiek czekał na kolejne wystawy i obcowanie
z pełnymi pasji ludźmi. Często mierzącymi się z trudami życia artystami walczącymi o swoje, podążającymi wyboistą drogą sztuki, która nie rozpieszcza - hartuje. Mimo znojów pozostawali, robią swoje, marzą.  Za to ich podziwiam.

Za odwagę pójścia za głosem serca, za marzenia, a co ważniejsze realizowanie ich. 


podglądanie Janysta przy tworzeniu muralu w galerii Pragaleria 
wspominając najlepszą herbatkę na mieście 





Ledóchowski i Janyst 


kuratorka Agnieszka Jachym współwłaścicielka galerii wraz z Kubą Janystem drugim właścicielem
Katarzyna Kowalska malarka 
Andrzej Bieniek grafik, współautor instalacji


Niewidzialne miasta Katarzyny Kowalskiej 



 Agata Czeremuszkin-Chrut



Agnieszka Pakuła i jej koncepcja wokół pojęcia selfie 
na górze selfie w studni zakrzywiającej retuszowany obraz



Jeden z najsłynniejszych symboli stolicy widziany oczami Kuby Janysta 



Przyłapana, w obiektywie Katarzyny Kowalskiej 


Chciałam wam podziękować, że mogłam stać się częścią waszego życia, a wy moją. Dziękuję wam za wspólny czas, dysputy do rana, śmiech, łzy. 
Dziękuję, że stworzyliście miejsce, które stało się namiastką domu, a wy rodziną. 

W moim odczuciu każdy koniec to początek.
Nie żegnamy się. Mówimy sobie do zobaczenia.




browar Marii, czyli Maryensztad

browar Marii, czyli Maryensztad


Ostatnio usłyszałam, że najpiękniejszą drogą jaką przebywasz w życiu jest droga do domu.
Po przebyciu 6967 km nie mogę się z tym nie zgodzić.



Dosłownie wczoraj w nocy doszło do mnie, że nie mam planu. Jest wrzesień, który dla mnie wiąże się z początkiem
i intensywną pracą. Wyjątkowo zaopatrzyłam się w żółty kajet od pani, która ogrania czas chyba tylko po to, żeby napawać się dotykiem papieru. Takie małe zboczenie. Zrealizowałam najważniejsze założenie roku 2019, a życie dołożyło swoje trzy grosze. Wywrotowe grosze. I teraz niczym w sobotnie popołudnie po powrocie do rzeczywistości mogę udać się na spacer i zobaczyć, gdzie mnie nogi poniosą.


Ostatnio tak mam, że mam plan nie mieć planu. Możliwe, że mam przesyt planów. 


Kompletnie nie rozumiem, dlaczego nie byłam tu wcześniej. Tyle razy byłam w okolicy, zwłaszcza na studiach, 
dobra to było wieki temu. 

W takie tropiki uwielbiam pić kwachy. Jak dla mnie są stworzone na lato. 
A teraz dla tych, co się lepiej znają chodzi mi oczywiście o sour ale (potocznie znany jako kwach) taki styl piwny. Charakteryzuje go zróżnicowany stopień kwasności. Nie każdemu przypadnie do gustu, ale to jest to, co misie lubią najbardziej. Na razie truskawka idzie łeb w łeb z poziomką z Tapsów. 


Z ręką na sercu powiem, że dla samego widoku tych potraw warto tam iść. 
Jestem wzrokowcem, który kocha jeść. 
Przystawka to szarpana kaczka w galarecie z wiśniami Pychota. 
Nóżek nie jadłam od kiedy babuszka zeszła z tego łez padoła, ale ta wariacja była przepyszna. 


Już od pierwszego kęsa zaniemówiłam. Nie wiem kto jest szefem
kuchni, ale czapki z głów.


Od dziecka mam awers do ryb, może z powodu rodzinnej tradycji wciągania ich, co piątek i przygody z ością, co to postanowiła stanąć mi w gardle, ponoć ryba bez ości. 

Najdroższe danie z karty polędwica z dorsza jest warta grzechu i worków dukatów. Ryba rozpływała się w ustach,
a my wraz z nią. W połączeniu z delikatnym białym sosem jogurtowo-miętowym z kontrastującą czarną soczewicą. Do tego pieczony pomidor w sosie własnym. 
Idealne skomponowane danie. 

Zresztą mięsiwo z sąsiedniego talerza nie odstaje od reszty. Schab z kością był kwintesencją dobrze przyrządzonego mięsa. Kruche, soczyste idealnie przysmażone i lekko zrumienione jak moje policzki od słońca, którego dopełnienie stanowił mus morelowy w towarzystwie młodych ziemniaków z ogniska. 


 Jak nigdy zamieszczam wam podwójne zdjęcia, bo próbowałam uchwycić ulotność piękna kompozycji na talerzu, której towarzyszyła rozkosz jedzenia. Czego więcej chcieć? 


Spaceru po takiej uczcie ;-) 

Jedzenia pilnuje rycerz 
Warszawski Browar Maryensztadt raczy własnymi piwami i do tego strawą 
już od 2017r. w kamienicy przy Szerokim Dunaju 11 



Gamardżioba i co dalej?

Gamardżioba i co dalej?



Opowiem wam historię. Bywam naiwna jak pięcioletnie dziecko, co bywa urocze. Zazwyczaj przy wyborze miejsca kieruję się intuicją. Ważniejsze dla mnie są odczucia no i smak, a nie cena czy renoma danego lokalu. To tak jak
z poznawaniem ludzi czasem mamy do nich nosa, czasem się mylimy, a czasem po pewnych nie spodziewalibyśmy się, że może się to tak rozwinąć. 

Czasem lubię iść na łatwiznę. Przecież jest kilka dobrze prosperujących kont rekomendujących restauracje. Zasięgnęłam wici w wszystkowiedzącym świecie. Wybrałam się do lokalu polecanego przez najbardziej znaną blogerkę. Przekonała mnie bliskość lokalu. Z duszą na ramieniu i ściśniętym żołądkiem zamawiałam potrawy, mając w pamięci, że raz dałam się wsadzić na minę. Tym razem na szczęście było inaczej. Chociaż w samym Batumi zaczęła obowiązywać reguła za drugim razem jest gorzej niż za pierwszym hehehe 

W lato uwielbiam raczyć się chłodnikiem. Tu spróbowaliśmy jak mi się początkowo wydawało lokalnej wersji,
a pisząc okazało się, że to rosyjska receptura dobrze znanej nam zupy. Rosyjskie wpływy w Gruzji są zrozumiałe, więc wszystko jasne.


Wyróżnia ją baza, czyli kwas chlebowy, który dodam jest sprzedawany przez sympatyczne babuszki na ulicy
z cystern. Chętnych nie brakuje. Ja miałam pietra.
Zupa zawiera tarty ogórek skąd jej nazwa, do tego jajka i mięso, dzięki czemu jest treściwa i sycąca zarazem. Próbowaliśmy w kilku knajpach. Najlepszą znajdziecie w Mephaitone.


Ja wiem, że najbezpieczniejszą restauracją na świecie jest McD, ale tu spokojnie możecie odnaleźć restaurację tylko po to, żeby podziwiać architekturę. Na tle mojego ulubionego budynku z nadbudówkami, co oddaje ducha architektury tego miasta.


Tak, dobrze widzicie.
Mam słabość do architektury sakralnej - tu piękna katedra pod wezwaniem Matki Boskiej. W planach była wyprawa do Sameby (zdjęcie poniżej), skąd ze wzgórza rozciąga się piękny widok na miasto, ale znaleźliśmy alternatywę nie do przebicia. W mieście znajdziecie zarówno synagogę, jak również meczet. 

Jeśli już mówimy o widokach to polecam zwiedzić Batumi od strony portu, gdzie znajdziecie wieżę z alfabetem, jak również słynną interaktywną rzeźba Ali i Nino autorstwa Tamara Kvestidze stanowiąca ilustrację opowieści Kurbana Saida o miłości azera muzułmanina i gruzińskiej księżniczki. Trzeba liczyć się z żywą masą turystów i nagabujących sprzedawców. Oddech można złapać wjeżdżając na górę, żeby podziwiać widoki za jedyne 15 lari ok. 16-17zł.
Zresztą sami zobaczcie.



widok na port (góra)







Będąc w nowym miejscu coraz częściej lubię odkrywać lokalne aspekty miasta.
Nie odbyło się od znalezienia największego bazaru na którym znajdowała się hala ze świeżymi przyprawami, herbatami, kawami, owocami, warzywami, alkoholem czy mięsem. 



Mój wzrok nieustannie przykuwały fikuśnie wiszące... no właśnie jak to nazwać, bo wyglądają jak zagadkowe świeczki lub kabanosy, a to churczchele - gruzińskie słodycze, które spotkacie na każdym rogu. To orzechy zalane zastygłym syropem owocowym, najczęściej winogronowym, wiadomo Gruzja ;-) kosztuje od 1,5-3 lari (2,5-4zł). Smakują sama nie wiem... czułam posmak figi, lekko się ciągnęło. 


Mój faworyt - gruzińska lemoniada. Najlepsza pod słońcem. Iście owocowa bomba. Znaleźliśmy około 8 firm i każda lekko różni się od poprzedniej. Najbardziej zaskakująca to zielona rozmarynowa. Podśmiechuję się z niej, że to ludwik do picia, ale warto jej spróbować, bo albo ją polubisz albo Cię odrzuci na dzień dobry.


Mój smak cream de la creme wszystkich lemoniad
lemoniada cream waniliowa najlepszej firmy


U góry ludwik we własnej osobie ze skromniejszą cytrynką.
A na dole maleństwo 10kg żywej wagi pan arbus w całej okazałości. 
Najmniejszy dla jasności. To kwintesencja smaku. Jestem arbuzolubnym stworzeniem. Pochłaniam nawet te wysokoprocentowo-wyskokowe wersje. A ten był nieziemsko pyszny.  


Jak przystało na prawdziwych europejczyków skończyliśmy w brytyjskim pubie na placu Piazza stylizowanym na włoski plac z znaczącą 10-letnią historią, gdzie nawet w deszczu są tłumy. 





Nasza pierwsza wyprawa skończyła się kontrolą biletów i wypuszczeniem bez mandatu. Internety piszą, że można płacić kierowcy, co nie do końca okazało się prawdą. Pośrednio można, jeśli wybierze się odpowiedniego przewodnika, czytaj prywatnego. W publicznym transporcie obowiązują Batumi Card, które możecie zdobyć tylko
w jednym miejscu metroservice (zdjęcie powyżej). 
Pani była na tyle sympatyczna, że pokazała nam jak je załadować. Po wejściu do autobusu należy je przyłożyć do kasownika. Bilety ze względu na tanie paliwo są mega tanie w porównaniu do warszawskich cen. Karta jest ważna przez 10 lat. 

Zaopatrzeni w karty mogliśmy łapać bus. Klimatyzowany, co jest plusem przy takich temperaturach
i odległościach. Za pierwszym razem autentycznie ustąpiono nam miejsca, co zbiło mnie z tropu. Dwa przystanki później mieliśmy kontrolę biletową. Za drugim razem poszło gładko. 


Tyle zachodu i pewnie zastanawiacie się po co?
Gonio
ruiny starożytnych Rzymian, a dokładniej obozu zachowane w niezłym stanie.
Co ciekawsze pracowała tam ekipa polskich archeologów. A wśród zbiorów znaleziono polską monetę.
Jesteśmy wszędzie. 



I zanim się zorientowaliśmy trzeba było wracać.
Gruzja skradła mi kawałek serca, więc chętnie do niej wrócę, żeby zobaczyć jeszcze więcej. W tym muzeum Stalina i stolicę. Spodziewajcie się kolejnych relacji.


Mephaitone Pushkina 99 
Copyright © 2014 bite me Martha , Blogger